Πουλημένο όνειρο...

 

Κατευθύνσεις υπαρξιακές που γεμίζουν τα κενά και ένα απροσδιόριστο παρελθόν.
Κοιτάζεις την έξοδο κινδύνου που υπάρχει μπροστά σου. Πίσω σου θλιμμένες εντυπώσεις, άτομα που δεν υπήρξαν ποτέ, ακατάλληλες στιγμές.

'' Καλώς ήρθες εδώ '' ...

Μια άνοιξη που τον υποδέχεται καθώς αφήνει εσένα.

Υποχωρεί και πηγαίνει σε ένα κύκλο σοφίας, μακριά από τους τετριμμένους ορίζοντες και χαμένες έννοιες.

Το χθες...

Όλα στην μνήμη μου καθηλωμένα, στιγμές που δεν θα ξανάρθουν και η παραπάνω αγάπη. Τα σκαλίζω ξανά μέσα στην αφαίρεση του νου μα κι αυτό είναι μία αφέλεια.

Αντάρτης των σχέσεων...

Περίεργες στιγμές και ανέξοδες τύψεις. Παρατηρείς ότι όλα βρίσκονται και χάνονται.

Οι μορφές φεύγουν και έρχονται και η λύτρωση επεμβαίνει σε λάθος χρόνο. Όλα κινούνται μέσα σε ένα ιδιότροπο καλούπι αγάπης, έντασης και ανυπακοής. 

Το κορίτσι του πάντα έρωτα..

Η μορφή της αντιδρά πάλι στο ίδιο μοτίβο.
Ένα ψέμα, ένα όργιο συναίσθημα, μία αποκαθήλωση. Εκείνος θα της μιλήσει ξανά για το παραπάνω έρωτα, για τον έρωτα που εξακολουθεί να υπάρχει. Δεν τα θεωρεί περασμένα - ξεχασμένα και αυτό κάνει το παιχνίδι επικίνδυνο.

Ελεγεία στον Έρωτα..

Πάρε με όπου θες
σε λιβάδια ξένα
εκεί που δεν κατοικούν  
εκεί που δεν υπάρχει ο κόσμος της συνέχειας
πάρε το μυαλό μου

Εξόριστος..

Μην με αγγίζεις μην με προσπερνάς. Χάρισε μου ένα χαμόγελο πιο λυτρωτικό από το προηγούμενο. 

Μακριά από τα όρια.

Μία μορφή στο απέναντι μπαλκόνι να κοιτάζει κάτω.
Μία σκέψη που την ξεπερνά, ένα ερώτημα που παραμονεύει. Όλα γυρίζουν κυκλικά, όλα κατευθύνονται πιο πέρα από αυτό που αγγίζεις. Λόγια σκληρά με μπόλικη βία που δεν γυρίζουν πίσω. Τιμωρία ?

Θύμα των Ονείρων...

Σκέψεις που γίνονται κάθε μέρα, αλλά οδηγούν στο ίδιο. Ο ίδιος πάντα, πάντα ο ίδιος. Γράφω για μένα με ένα περίεργο τρόπο σε ένα τρόπο, που ίσως να με καταδικάζω. 

Ψυχρά συναισθήματα...

Δεν θα σε μάθει κανείς ποτέ.
Κανείς δεν θα κοιτάξει τη ψυχή σου, κάνεις δεν θα κοιτάξει το πιο βαθύ περίγυρο των συναισθημάτων σου. 

Ασκητής των Ονείρων...

Μια ξαφνική νεροποντή που μοιάζει με άβυσσος ανοίγεται μπροστά στα μάτια μου. 
Είμαι στο προσωπικό μου κοινόβιο, ένας ασκητής των ονείρων. 

Παράλληλοι κόσμοι....

Μία σκέψη με διαπερνά καθώς κοιτάζω τον ορίζοντα.

Χαμένος χρόνος...

Κάθομαι. 
Μια σκέψη με διαπερνά, κάποιοι ορίζοντες ανοίγονται.
Τολμώ.
Η διαίσθηση γίνεται αυτοσκοπός, το παράξενο μετατρέπεται σε ορατό, τίποτα δεν γυρίζει πίσω. 

Στο δρόμο των αισθήσεων...

 

'' Ένα μοτίβο απρόσιτο που ακολουθεί κάθε διάσταση. Όλα εμπεριέχονται στο δρόμο των αισθήσεων ''.

Απαλλαγή...

Ζω τον έλεγχο.
Μία αφήνομαι και ξανοίγομαι, μετά επιστρέφω και χάνομαι. 
Δεν ξέρω γιατί. 

Σύνταξη....

Η μετακίνηση είναι η ανατροπή του ίδιου του εαυτού.
Μια άλλη πόλη προσδιορίζει το Τώρα ανοίγοντας εικόνες που ξεπερνούν τα όρια.

Ουράνιος...

Δεν καταλαβαίνεις. 
Μπαίνω στο τούνελ και δεν επιστρέφω.