Το παράλογο γίνεται ονειρικό, το παράξενο ακολουθεί την ουτοπία. Μια λάμψη, ένα story voice, μια ανησυχία, είναι το επακόλουθο της απαίτησης για να ονειρευτής ξανά.
Ο δρόμος που σε οδηγεί είναι το οτιδήποτε αρκεί να έχει μία ουσία.
Η κατάκτηση του απρόσιτου, η παραδοχή ότι όλα γίνεται μια ικανοποίηση, έστω στο παραπέντε, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.
Οι φόβοι που ακολουθούν φεύγουν, αν περιορίσεις αυτό που σε κρατά προς τα πίσω και σε κατευθύνει εκεί που δεν ήρθες.
Η διάρκεια της έλξης επεκτείνεται στον ορίζοντα αρκεί να το σκεφτείς αλλιώς, να κατακτήσεις αυτά που δεν πίστεψες και δεν ακολούθησες ποτέ.
Μια εσωτερική αντίδραση απέναντι στο πεπρωμένο, απέναντι σε '' γονείς της συμφοράς '', σε σκέψεις που ακολουθούν μια πορεία έξω από τα νερά σου.
Τώρα που κοιτάζεις ξανά τον εαυτό σου διακρίνεις ένα μικρό φως. Είναι τόσο μικρό που το ξεχνάς, όμως δημιουργείς μια παράξενη έλξη. Ίσως είναι τη αντιδιαστολή του κενού, ίσως είναι αυτό που ζητάς τώρα.
Καλό είναι λοιπόν αυτό και έτσι και συνεχίζεις. Ξέρεις ότι ο κάθε όνειρο παίρνει άλλη διάσταση, γίνεται πιο ονειρικό και γι' αυτό χρειάζεται αυτό που σου λένε:
'' κάπως έτσι και θα το συνηθίσεις ''.
Ουράνιος επί της Γης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου