Απαλλαγή...

Ζω τον έλεγχο.
Μία αφήνομαι και ξανοίγομαι, μετά επιστρέφω και χάνομαι. 
Δεν ξέρω γιατί. 
Περνώ μέσα από κενά, διοχετεύω τη δύναμη μου σε απατηλά πράγματα, παρασύρομαι και αιμορραγώ. 
Μα υπάρχει κάτι άλλο.
Κάτι φιλοσοφίες από άσχετους γύρω από την απαλλαγή του νου, ιστορίες μυστηρίου από ειδικούς για την άλλη πλευρά του εαυτού. 
Όλοι ξεχνούν. 
Γυρίζω πίσω και ομολογώ τις αμαρτίες μου, κάθομαι στον θρόνο μου και δεν το πιστεύω. Κάτι είναι κι αυτό.
Μια οπτασία με διαπερνά, μια καλύτερη ζωή, ένα συναίσθημα που θεραπεύει πληγές.
Και περιμένω.
Κάνω προσευχές, ανοίγουμε στους ουρανός, ακολουθώ θεϊκές προσταγές και πιστεύω. Φτάνει αυτό.
Κοιτάζω γύρω μου, βλέπω προμηνύματα λύτρωσης, ανακατεύθυνσης, δύναμης και κάνω αυτοψία στις δυνάμεις. 
Με πιάνει μια μανία, κλαίω, ταυτόχρονα όλα είναι εντάξει. 
Με ξεπερνώ όμως και επανέρχομαι, κάνω μια καινούρια αρχή και αυτή όμως την τελειώνω μόνος μου. 
Και τώρα ακολουθώ το '' καινούργιο πεπρωμένο ''....


Ουράνιος επί της Γης