Θύμα των Ονείρων...

Σκέψεις που γίνονται κάθε μέρα, αλλά οδηγούν στο ίδιο. Ο ίδιος πάντα, πάντα ο ίδιος. Γράφω για μένα με ένα περίεργο τρόπο σε ένα τρόπο, που ίσως να με καταδικάζω. 
Χιλιάδες λάθη, χιλιάδες χαμένες ώρες για το πουθενά, μια φευγάτη αγάπη, ένα πλήρης αδιέξοδο. 
Τόσος χρόνος χαμένος μέσα στο τίποτα, τόσες ώρες και με αποκαλύπτω αλλαγμένο και πάλι τα ίδια και τα ίδια. 
Όλοι μου μιλούν για έρωτες τρελούς με μυθικά πρόσωπα, η αγάπη να με προσπερνά κι εγώ να χάνομαι μαζί τους. Όλα περίεργα σ' ένα περιβάλλον όπου προσδιορίζεται σ' ένα άλλο τρόπο, όπου επικρατεί και παράλληλα η άνοιξη. 
Είναι κάποιες ώρες κενές που δεν γεμίζουν, κάποιες στιγμές που δεν θα ξανάρθουν, λίγο παραπάνω κουράγιο και ένα φως μέσα στο σκοτάδι. 
Όμως με κυνηγά ένα μυστικό του παραμυθιού που με κυνηγά από μικρό για τα πρόσωπα που θα με αγαπήσουν αληθινά. 
Όμως έρχονται ως δράκοι, ζόμπι, που με κατακλύζουν με έρωτα του πάθους, όμως εγώ απομακρύνομαι. Τι φταίει, ποιος φταίει, τι έφταιξε παλιά, οι ερινύες, όλα γνωστά μα δεν διορθώνονται.
Έτσι παλεύω να με βρω σε άλλους δρόμους διαφυγής, μα και εκεί επικρατεί το άλλο. 
Δεν το βάζω κάτω και μένει να ξαναδώ τις χαμένες στιγμές που έζησα στο πριν, με ένα άλλο ρόλο, όχι αυτό του θύματος.


Gothic