Το κλάμα...

Είναι πρωί. 
Έχω σηκωθεί πρωί και περιμένω. Μια μορφή, ένα πρόσωπο που διαφέρει, όμως με έχει εξουσιάσει. 
Είναι η Αγάπη της, είναι η Ομορφιά της, αλλά πολύ περισσότερο είναι η Άφιξη της.

Όταν φτάνει μία κοπέλα δεν θέλεις να φύγει. Νομίζεις ότι είναι δική σου, μη μπορώντας να καταλάβεις τι είναι σωστό και τι λάθος.
" Έχω πολύ άγχος " θα μου πει. Προσπαθώ να την καθησυχάσω, δεν τα καταφέρνω.
Έχει κάνει μία κίνηση αληθινά που ξεφεύγει από την περπατημένη ενός γάμου, που παρότι έχει τελειώσει γι αυτήν, παραμένει αναγκαίο κακό.
" Με πονά το στομάχι μου " μου λέει στο ξεκίνημα του ταξιδιού.
Εκεί ψάχνεις να δεις τις αντοχές της, και εσύ ψάχνεις να δεις αν την έχεις ή λείπει.
Είναι ένα ταξίδι για σένα, που δεν το περίμενες ποτέ και σκέφτεσαι πως δεν θέλεις να τελειώσει.
Τα πάντα όμως τελειώνουν και ιδιαίτερα τώρα που υπάρχει μία ασύμβατη πλευρά του έρωτα.
Τότε θυμάσαι την Ηλιακή Επιστροφή του 2015 και την μοιραία όψη Πλούτωνας σύνοδος Σελήνη. Θυμάσαι το κείμενο.
" Μία γνωριμία με έντονα συναισθήματα, μέσα από ιδιαίτερες καταστάσεις με ανελέητες συγκρούσεις ".
Όπως όλοι, παρότι είσαι Αστρολόγος, θέλεις να το ξεχάσεις, θέλεις να μην ισχύσει για σένα.
" Οι όψεις του Πλούτωνα ισχύουν πάντα όπως περιγράφονται Γιώργο " σου λέει ο εσωτερικός εαυτό σου, που διαισθάνεται το φόβο της ουσίας της όψης.
Περνάς το τούνελ μετά την Τρίπολη και ξαφνικά νιώθεις το κλάμα της. 
Τι προμήνυμα Θέε μου!!
Προσπαθείς να το καταλάβεις, ο φόβος σου δεν σε αφήνει, να πεις τίποτα.
Ποτέ δεν κατάλαβες αυτό το κλάμα. 
Δεν την ρώτησες ποτέ...



Ουράνιος επί της Γης.