8...

'' Όταν θα αποδράσω δεν θα με σκεφτώ ''.
Έτσι έλεγε ένας δάσκαλος της φυγής. Τώρα που φεύγω για το επόμενο ταξίδι δεν περιμένω το τίποτα. Οι επιθυμίες με ακολουθούν απλώς για παρέα.

Φεύγω και έρχομαι ξανά. Μέσα στο τίποτα και στο ξανά. Όμως πρέπει να πάρω το μόνιμο τίποτα. Ανυπαρξία ρε φίλε μου λέει ο εαυτός μου.
Όμως θέλω να πηγαίνω εκεί που θα με καλεί. Μου αρέσουν οι προσκλήσεις και ας μην έχουν δώρα. Για αυτό με καλώ λοιπόν.
Θέλω να ξεφεύγω από αυτό που μου έταξαν. Ήταν μία λάθος επιλογής τους. Ίσως δεν με ήξεραν ίσως τους απογοήτευσα.
Πάμε παρακάτω...
Κοιτάζω ξανά το ίδιο έργο. Στα αυτιά μου το ίδιο τραγούδι των Fields of the Nephilim.
" Πάλι τα ίδια "  θα μου πεις. Αφού δεν με ξέρεις.
" Ναι, αλλά δεν αλλάζεις ποτέ ". Ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει αυτές τις προβολές, ξέρεις πόσες φορές έχω τραβηχτεί μαζί μου ?
Δεν ξέρεις τίποτα λοιπόν.
Το ίδιο τραγούδι στα αυτιά μου.
Με ξεπερνώ για άλλη μια φορά. Το είδωλό μου στο καθρέπτη δεν φαίνεται. Στο μυαλό μου πάλι το ίδιο να με ακολουθεί.
Δεν ξέρω γιατί υπάρχω νιώθω φιλοξενούμενος εδώ. Ίσως γιατί τα όνειρά μου είναι σε ένα άλλο τόπο.
" Σου λέει κάτι το 8 " ?
'' Εκεί υπάρχει ένα σπίτι που το έχω κτίσει εγώ. Οι αυλές του είναι γεμάτες με πεύκα. Κοίταξε εδώ, βλέπεις αυτή την στάση? Εδώ υπάρχει το κάτι άλλο. Είναι απροσδιόριστο μα υπαρκτό ''.
Μην με πηγαίνεις πίσω δεν μπορώ το 7. Άφησέ με να καθίσω εδώ, όπως το έχω φανταστεί.
" Κι αν λείπει το αύριο " ? Καλή ερώτηση Πατέρα.
Ξέρεις δίπλα υπάρχει μία εκκλησία .



Ουράνιος επί της Γης.