Κείμενο...

Σηκώθηκα και γυρεύω κάτι. Νομίζω ότι είναι οι ανησυχίες μου.
Κοιτάζω μέσα μου ένα χάος, κοιτάζω δίπλα μου μια σκιά. Τι είναι αυτό που με παρασέρνει και γίνομαι αλλιώς?

Μοιάζει το κάτι διπολικό μα τώρα δεν υπάρχει. Είναι άλλος καιρός.
Ανοίγω την μουσική, παίρνω το τετράδιο και πρέπει να γράψω. Για μένα, για τους άλλους, δεν θέλω να ξέρω. Ο καφές πικρός και ο γάτος να με κοιτά παράξενα.
Όμως η επιβίωση είναι αυτή που καθορίζει την συνέχεια. Είναι η συνάντηση της κηδεμονίας του νου, απέναντι σε αυτό που χάνεται.
Το μυαλό μου συνέχεια απασχολημένο ανάμεσα στο χρυσάφι και στα σκουπίδια, όλη την ώρα σε μια διέγερση. Με αναζητά κάπου - κάπου, ύστερα επανέρχεται σε ρυθμούς ξέφρενους και ο κύκλος συνεχίζεται.
Είναι η Σελήνη, λέμε στην Αστρολογία, που σε καταδιώκει και πρέπει με κάποιο τρόπο να την εκφράσεις. Τι είναι αυτό που γίνεται, φεύγει, επανέρχεται, δεν εντοπίζεται, σε προσπερνά ?
Αν λύσεις αυτές τις απορίες, έχεις λύσει την ουσία της ύπαρξης.
Ο γάτος με προσπερνά, ίσως δεν με αντέχει, εγώ συνεχίζω απασχολώντας το μυαλό μου με επικίνδυνες συνέχειες.
Πηγαίνω εκεί που υπάρχουν οι Θεοί, ξαναγυρίζω στο Τώρα, γίνομαι άλλος άνθρωπος, μετανιώνω.
Είναι και αυτό ένα παιχνίδι που λειτουργεί κυκλικά όταν το δεις έτσι, σε άλλη μορφή και παράλληλα. Σημασία έχει να μην υπάρχει κενό.
Αφήνω το στυλό, τελείωσε και αυτό το κείμενο...


Ουράνιος επί της Γης