Ακούω φωνές....

Ακούω όλες τις μουσικές απεικονίσεις του καλοκαιριού. Η απεικόνιση σχετίζεται με την αίσθηση. Ακούω ότι μου αρέσει. Μου αρέσει να χάνομαι κάτω από ένα πεύκο και να οραματίζομαι πέρα από το πέραν.

Αυτή την στιγμή, ακούω το " τραγούδι ενός πουλιού ". Γυρίζω και πίσω ξανά να θυμηθώ πότε το άκουσα για τελευταία φορά.  Από τότε άλλαξαν πολλά, ίσως τα πουλιά δεν με ήθελαν πια, ξέροντας ότι δεν θα βρουν ανταπόκριση από εμένα.
Μαζί με την θάλασσα που επεκτείνεται στα μάτια μου νιώθω την γαλήνη των στιγμών. Ίσως είναι και η μεταβολή των πεδίων έκφρασης και αντίληψης. Το υλικό και συναισθηματικό πεδίο υστερούν πλέον μπροστά στο νοητικό. Όλα όσα μου ήταν γνωστά τώρα μετατράπηκαν σε άγνωστα και τώρα " παίζω " με το άγνωστο.
" Όλα θα πάνε καλά ", " το μακάρι " , " να μου βγει ο σχεδιασμός ", " έτσι θέλω να είμαι του χρόνου ", είναι χαμένες έννοιες από ψυχολογικής αντίληψη. Όλα βασίζονται στις πράξεις σου, στις σκέψεις σου, στην νοητική δίοδο που θα ακολουθήσεις. Σημασία έχει να κερδίσεις εσένα.
Η θάλασσα μπροστά μου ήσυχη να μου δείχνει τι πρέπει να αισθάνομαι, το πουλί που " τραγουδά ", οι ψαλμοί από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, το τραγούδι τον Merciful Nuns. 
Όλα μαζί με καθορίζουν πλέον, γίνομαι ξανά παιδί, ζω " την χρυσή εποχή " του 2002 - 2008, δεν κάνω πια όνειρα, έπαψα να πιστεύω στα όνειρα .
Ζω το σήμερα, το τώρα, αυτό που υπάρχει. Ότι δεν υπάρχει δεν με νοιάζει πλέον. Απλά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει επιστροφή.
Οι φωνές των παιδιών, η δροσιά του δέντρου, η καθαρή πνοή, ο χαμηλός άνεμος με προδιαθέτουν να γυρίσω ξανά στο παράδεισο μου.
Μόνο εκεί Υπάρχω....



Ουράνιος επί της Γης