Η άνοδος σε ένα μικρό βουνό είναι η προσωπική άνοδος σε άλλους δρόμους εσωτερικούς όπου συμμετέχει η χαρά. Η χαρά της ζωής, της άφεσης στο μονοπάτι της ανόδου σε μία ανώτερη οκτάβα. Εκεί δεν είναι μόνο η προσήλωση σε ένα παγανιστικό έθιμο που συνυπάρχει και στην χριστιανική εποχή αλλά και ο '' δρόμος της Μύησης ''.
Περιλαμβάνει την συνύπαρξη της Μητέρας Γης, εδώ μετατρέπεται σε Φύση - λουλούδι, και της προσήλωσης σε θρησκευτικό τελετουργικό.
Σε αυτό το βουνό υπάρχει το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, που πρέπει να περάσεις από εκεί για να πάρεις την ευλογία. Οι δοξασίες δεν είναι χωρίς συμμετοχή, δεν υφίστανται με το πέρασμα και το " δεν βαριέσαι μια άλλη φορά ". Η συμμετοχή στο τελετουργικό προσκύνημα ανήκει στους ''άξιους ''. Είναι αυτοί που παράλληλα με την ύλη έχουν και την πνευματική διάσταση, που στον Δυτικό Πολιτισμό πρέπει να συνυπάρχουν.
Από ψηλά διακρίνεις την.θάλασσα. Τι συνδυασμός! Φύση και Θάλασσα, Γη και Νερό. Αυτή η συνύπαρξη οδηγεί στην Γέννηση. Τι όμως? Αυτό που λέει εσωτερικά η μέρα της Πρωτομαγιάς. Ξεκίνα, Ανοίξου, Απελευθερώσου.
Καθόμαστε για το υπαίθριο φαγητό. Η χαρά, το χαμόγελο, το φλερτ, ο έρωτας, η άλλη ζωή. Εδώ δεν υπάρχουν βάσανα, ταλαιπωρία, μετριότητα, ηττοπάθεια. Εδώ δεν επιτρέπονται ήττες.
Ακολουθώντας αυτή την διαδρομή " μύησης " του Αγίου Γεωργίου, κάθε Πρωτομαγιά, θα συναντήσω αυτή την διαδρομή πολλά χρόνια αργότερα στο βιβλίο " Ημερολόγιο ενός Μάγου " του Paolo Coelho. Δεν ξέρω ποιος την έκανε πρώτος, σημασία έχει ότι έχω περπατήσει στο δρόμο που κατάλαβα τον κόσμο.
Ακολουθεί η μουσική και ο τελετουργικός χορός, με συνοδεία κρασιού. Τα κορίτσια " στεφανομένα " με λουλούδια λικνίζονται, ξεχνώντας τι επιτρέπεται και τι όχι.
Ήρθε η σειρά μου. Ως Ροκ τύπος ακολουθώ την δική μου οδό. Ένα αγαπημένο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου το " Στέλλα " ηχεί και εγώ ξεχνώ που βρίσκομαι. Τα άλλα παιδιά ακολουθούν. Δεν πειράζει λίγο κρασί παραπάνω. Δεν πειράζει που μου αρέσει ο χορός της Βασιλικής.
Ξεφεύγω. Ακολουθώ τα βήματα της. Βλέπω το βλέμμα της. Κάθε τι το ερωτικό είναι η έλξη των πάντων. Της βγάζω φωτογραφία με την αγαπημένη της στάση. Είναι τα χαρίσματα του Ζυγού. Όλα πρέπει να εμπεριέχουν αρμονία, ισορροπία των στοιχείων και τελετουργικό έρωτα. Όχι με την μορφή της στιγμής. Με την μορφή της άλλης διάστασης.
Ήταν και το τελευταίο ταξίδι Πρωτομαγιάς. Μετά νομίσαμε ότι μεγαλώσαμε, ακολουθήσαμε την πεπατημένη, μας μίλησαν για " την υλική επιτυχία και την επαγγελματική αποκατάσταση ". Η τελετή ξεχάστηκε στο χρόνο .
Το μόνο που παραμένει είναι το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου. Να μας περιμένει. Όλα τα άλλα άλλαξαν.
Το κείμενο αφιερώνεται στην Βασιλική, Παναγιώτη, Άγγελο, Χαράλαμπο, Χριστίνα και σε όλα τα άλλα παιδιά που ακολουθήσαμε την " διαδρομή του Αγίου Γεωργίου " την Πρωτομαγιά του 1984.
Ουράνιος επί της Γης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου