Να προσέξεις τότε το Σκοτάδι...

Σήμερα έχω τύψεις. Ξέχασα τον Γιώργο.
Βρίσκομαι στην αναζήτηση του εαυτού μου, μα δεν υπάρχω πουθενά. Όμως κάπου είμαι κρυμμένος.

Ίσως να ψάχνω στο λάθος σημείο. Με θυμάμαι μόνο στην Ακρόπολη να μιλώ για ένα παράδεισο που μας περικλείει.
Ακούω μια φωνή " εγώ δεν το βλέπω πουθενά ".
Ζήτησα να μου πει τι εννοεί. " Φίλε μου εδώ  που είμαστε δεν είναι ο Παράδεισος, είναι ο Έρωτας ".
Ακόμα δεν καταλαβαίνω τι εννοεί. Τον αφήνω να συνεχίσει.
" Όλα ξεκίνησαν από την Εύα. Αφού πήρε το μήλο, ήθελε να το μοιραστεί με τον Αδάμ, και εκεί τελείωσε ο παράδεισος ".
Προσπαθώ να καταλάβω τις σκέψεις του. Αρχίζω να του απαντώ με τον " Ουράνιο λόγο μου ".
" Κοίταξε την ομορφιά της Φύσης, άκουσε το κελάηδημα των πουλιών, κοίταξε το ρυθμικό πέταγμα τους στον Ουρανό, το φιλί αυτού του κοριτσιού στο αγόρι της, κοίταξε...κοίταξε...κοίταξε ".

Με κοιτούσε περίεργα, ενώ τα έλεγα αυτά. Αυτά πίστευα από μικρός, αυτά έλεγα στην Ευαγγελία και της άρεσαν, ήταν για μένα όλα αυτά το Όνειρο.
" Δεν ξέρω πως σε λένε, ξέρω μόνο ότι, όταν έρθει σε σύνοδο ο Πλούτωνας με την Σελήνη σου, θα καταλάβεις πολλά πράγματα, θα δεις άλλα τοπία, θα μιλήσεις με άλλους ανθρώπους, δεν θα σου αρέσει. Να προσέξεις τότε το σκοτάδι ".

Αφού του πω, ένα τυπικό " γειά σου " κατευθύνομαι για τον πεζόδρομο που οδηγεί στην Ακρόπολη. Μου αρέσει πολύ να περπατώ αυτό το δρόμο, να περνώ από τον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαδιάρη ( τον επισκεπτόμουν με την Ευαγγελία) και προχωρώντας προς το Θησείο να σταματώ για καφέ στο Φειδία. Έτσι και τώρα ακολουθώ την ίδια πορεία έχοντας μαζί μου ένα βιβλίο του Κοέλιο.
Σκέφτομαι, όλη την προηγούμενη συζήτηση, μέχρι που με διακόπτει η κοπέλα από τον καφέ.
" Ένα μέτριο ελληνικό, το θυμάμαι ". Έχω και αυτό το προτέρημα. Όταν πάω κάπου για δεύτερη φορά να θυμούνται τι καφέ πίνω.
Αυτή την φορά θέλω να την ρωτήσω " πως το θυμάσαι? ".
" Έχετε καλή Αύρα ", μου απαντά . Συνεχίζω, μια που δεν έχω παιδιά, θέλω να συζητώ μαζί τους. Θέλω να μαθαίνω.
" Τι έχεις σπουδάσει ? ". Ευγενικά μου απαντά, ότι πρέπει να πάρει παραγγελία από ένα ζευγάρι ξένων.
Αναρωτιέμαι, πόσο " μεταφυσικά " είναι τα παιδιά. Τι δυνατότητες έχουν, και δεν τις εξετάζει κανείς. Ο δάσκαλος δεν ασχολείται " έχω θέμα με το δάνειο " σκέφτεται, και ο καθηγητής " δεν με πήρε η ερωμένη μου τηλέφωνο " και έτσι περνά η ώρα.
Θυμάμαι που εμένα μου έβαζαν 13 στην Έκθεση και τώρα όλοι με θαυμάζουν για τα γραπτά μου.
" Το είπε ο δάσκαλος ", λέμε πάντα και λύσαμε το πρόβλημα.

" Έχω σπουδάσει στην Φιλοσοφική " μου απαντά καθώς μου σερβίρει το καφέ. " Ο μπαμπάς μου ήθελε να γίνω αστυνομικός, για να βρω δουλειά γρήγορα, αλλά με εμένα μου αρέσει ο Γαλλικός Διαφωτισμός ".
Άλλος ένας πατέρας που δεν ξέρει το κορίτσι του!!!
Τις λέω ότι μου αρέσει και μένα η Φιλοσοφία, αν και τώρα ασχολούμε περισσότερο με την Αστρολογία.
" Είστε πολύ καλός Αστρολόγος, το καταλαβαίνω από το βιβλίο που διαβάζεται ". " Έχω ασχοληθεί και εγώ με την Αστρολογία, κυρίως με την Καρμική, ξέρετε πιστεύω στην Συνέχεια των Πραγμάτων ".
Δεν θέλω να την απασχολώ άλλο.
" Σε ένα βιβλίο του Κοέλιο, έχω διαβάσει ότι ο χρόνος κυλά πιο αργά στα νεαρά παιδιά σε σχέση με τους Ενήλικες. Οπότε έχεις το χρόνο μπροστά σου ".

Μένω μόνος μου. Μετά από ένα κοίταγμα αριστερά - δεξιά, το άκουσμα ενός πουλιού και το γέλιο ενός ανέμελου κοριτσιού " ανοίγω το βιβλίο.
Πάντα το ανοίγω κατά ακούσια επιλογή, στην σελίδα που επιλέγει το Σύμπαν και την διαβάζω.
Έτσι λαμβάνω το προμήνυμα.

" Όταν βρεθείς στο Σκοτάδι, έχεις μόνο μία επιλογή για να βγεις. Το φάρμακο και την πίστη ".
Σκέφτομαι αυτό που μου είχε πει ο άνθρωπος, λίγη ώρα πριν. Την απάντηση την βρήκα σε αυτό το βιβλίο.
Διαβάζω πιο κάτω: " O Έρωτας έχει, να κάνει περισσότερο με την απουσία, παρά με την παρουσία ".


Ξαφνικά θυμάμαι τον Γιώργο. Δηλαδή Εμένα...



Ουράνιος επί της Γης.