Το γραφείο...

Γύρω μου πρόσωπα. Τα κοιτάζω. Τα περισσότερα γυναικεία.
Είναι μία επαρχιακή πόλη, αρκετά όμορφη και περίεργη.
Αλήθεια μου θυμίζουν τίποτα αυτά τα πρόσωπα? Όχι πια.

Έχω φύγει από εκεί πολλά χρόνια και που και που διακρίνω κάποιο πρόσωπο που μου θυμίζει κάτι.
" Ήρθα να σε κατακτήσω " σκέφτομαι, αφού το νέο μου γραφείο είναι έτοιμο.
Παρατηρώντας ξανά τα πρόσωπα διακρίνω την άφεση στον χρόνο της επαρχίας. Καλύτερες συνθήκες, αρρωστημένες καταστάσεις και παρασκήνιο.
Δεν ξέρω τι γνωρίζουν για την Αστρολογία. Ίσως να την θεωρούν ορισμένοι ακόμα " μαγεία ". Δεν με αποσχολεί.
Αυτό που με προβληματίζει είναι το κλείσιμο στο " όπως πάει ".
Παράθυρα κλειστά, απών τα παιδιά, αγόρια να περιμένουν στα 55 ακόμα τις νύφες!! Μπόλικη δηλαδή δυσλειτουργία ως προς το τότε, το τώρα, το μετά.
Όμως υπάρχει και η " απόκρυφη χαρά " στα πρόσωπα τους, που την εκφράζουν με το παράξενο τρόπο της " εκδίκησης που έφυγες".
" Πως πάει η πείνα στην Αθήνα " είναι η πρόταση τους.
Ίσως έχουν το πάνω χέρι, λόγω του ότι " δεν τους λείπει τίποτα ".
Μόνο το άνοιγμα του παραθύρου, ένα παιδί να παίζει, μία κοπέλα να σου λέει " τα όνειρα του πουθενά ", αυτά όντως τους λείπουν.
Ως Ουράνιος όλα αυτά δεν με ενοχλούν, καθώς τα άφησα πίσω μου φεύγοντας και τώρα που γυρίζω με την Αστρολογία, μου είναι αδιάφορα.
Κτυπά το τηλέφωνο. " Μπορούμε να κάνουμε το ραντεβού τώρα ?".
Αφήνω τις σκέψεις μου και κοιτάζω από μακριά την Θάλασσα.
Μεταφέρω για λίγο εκεί τις σκέψεις μου καθώς ανοίγω τον υπολογιστή.
Ένα όνειρο περνά από μπροστά μου.
" Θέλω να δούμε τα ερωτικά μου " , με ξυπνά.

Θέλω να δω τα όνειρα μου. Σκέφτομαι μέσα μου.
Και αρχίζω....




Ουράνιος επί της Γης.